Op deze zondag avond wil ik toch even iets kwijt.
Ik ben een koninklijk gezinde trotse Nederlander die niet zo trots meer is op zijn eigen land. Ik heb een aantal jaren mogen dienen in ons leger en ik dien de samenleving nog steeds iedere dag, ook al is het op een andere manier als bij defensie.
De laatste 20 jaar heb ik ons land zien veranderen en vele met mij. Volgens de verhalen van de generatie voor mij en van de generatie daarvoor, zijn we van een natie die trots was op zijn historie, cultuur, zijn gebruiken, normen en waarden veranderd tot het land van nu.
In de jaren na de oorlog is dit land opgebouwd door de generatie die onderdrukking, oorlog en honger heeft gekend. Zij zette na de bezetting door de nazi's onze gebruiken en cultuur voort. Herstelde de schade aan onze huizen en wegen en lieten onze economie en welvaart bloeien.
In dit land werd je toen geëerd voor je harde werk en mocht je op een respectabele leeftijd met pensioen. Als je ziek werd of was, was je verzekerd van goede zorg. Mocht je onverhoopt je baan verliezen werd je omgeschoold en/of kreeg je een uitkering.
Hadden we de dienstplicht nog en werden de juffrouw, de meester of de dokter nog met 'U' aangesproken. Men had respect voor de hulpverleners en de politie. Werd dit land geleid door mensen die nog in het belang van ons land regeerde. De mensen stonden nog voor iets. Er werden goede kwalitatieve producten geproduceerd in ons land.
De (linkse) politiek, de profiteurs/de zakkenvullers, banken, maar vooral de mensen die zich verheven voelden boven Jan Modaal hebben ons land/mijn land in mijn ogen omgeturnd tot wat het nu is.
Ik vraag me soms af waar het naar toe moet. Wanneer staat de charismatische man/vrouw met ruggengraat op, die zonder haat te zaaien en vooroordelen, tegen de wereld, Europa, de bewoners van dit land en de politiek (landelijk, regionaal en lokaal) zegt: Tot hier en niet verder. Het is genoeg. Wij zijn Nederland. Wij staan voor veiligheid, goede zorg en goed onderwijs. Dit is onze cultuur en dit zijn onze gebruiken.
Noem me sentimenteel. Noem het een utopie. Noem het wat je wilt, maar zo zie ik het een niet anders. Je mag het er niet mee eens zijn. Prima... dat is namelijk onze vrijheid van meningsuiting. Vrijheid, onderwijs en zorg kosten nu eenmaal geld. Geld dat alleen opgehoest kan worden als we met zijn allen de schouders er onder zetten en hard werken. (Met de juiste mentaliteit en inzet dus).
Ik ga ervoor. U ook?
Zomaar een landgenoot.
