Het CDA vindt dat n.a.v. een
tragisch ongeval in Zoetermeer en het nu voorliggende rapport een essentieel
debat gevoerd moet worden: wanneer is iemand niet meer zelfredzaam en moet een
professional beslissen dat handelen is geboden? Zelfredzaamheid, eigen kracht en
uitgaan van de hulpvraag van de cliënt zijn belangrijke uitgangspunten van de
gemeente en zorgprofessionals. Het rapport maakt duidelijk dat eigen kracht voor
gezinnen met chronische problematiek op meerdere leefgebieden niet moet worden
overschat. Voor het CDA is het duidelijk dat niet iedereen altijd in staat is om
zelfredzaam te zijn. Maar waar ligt de grens? Wanneer mag je voor een ander
beslissen? Zorgprofessionals moeten duidelijkheid krijgen wanneer zij
‘doorzettingsmacht’ om te handelen, om erger te voorkomen, mogen
gebruiken.
Op 6 juli hebben de
samenwerkende inspecties het onderzoeksrapport ‘Borgen van veiligheid in
kwetsbare gezinnen’ gepresenteerd. Het rapport doet verslag van een onderzoek
naar de zorg en ondersteuning aan een kwetsbaar gezin in Zoetermeer. De
aanleiding is het trieste overlijden van een jonge man in Zoetermeer in zijn
ouderlijk huis als gevolg van medische verwaarlozing.
Het rapport legt vele
pijnpunten bloot: gebrek aan overdracht bij de verhuizing van het gezin van Den
Haag naar Zoetermeer, veel hangt af van de inzet van de individuele
hulpverlener, het overzicht van de problemen ontbreekt, van coördinatie bij de
hulpverlening is geen sprake, verschillende hulpverleners melden wel, maar deze
signalen komen niet bij elkaar en er wordt vervolgens niet doorgepakt. Het
rapport maakt duidelijk dat goede gestandaardiseerde en gecoördineerde zorg nog
ver weg is. Het aangaan van het gesprek over de grenzen van zelfredzaamheid
vormt voor het DA een belangrijk onderdeel van de vervolgstappen. Niet alleen
gestandaardiseerd zorg is goede zorg, juist gemotiveerd afwijken van protocol is
belangrijk. Protocollen die het mogelijk maken om door te zetten moeten
duidelijk zijn en bekend zijn bij de hulpverleners. Het is bewonderenswaardig
wat individuele hulpverleners voor het gezin deden, maar het veranderde niets
aan de kwetsbare situatie van het gezin. Hulpverleners worstelen: ze willen
mensen in hun kracht zetten en juist niet te veel betuttelen. Bovendien willen
en moeten ze de privacy van de mensen die het betreft garanderen en dat
belemmert hen om zelfstandig te besluiten bij collega’s aan de bel te trekken.
Het CDA wil een drama zoals dit
geval voorkomen. Door dit rapport weten we wat er mis ging en kunnen we gericht
werken aan meer samenhang in de zorg. Het doel daarbij is een zichtbaar en
voelbare verbetering voor gezinnen die het betreft. Het CDA wil ook het gesprek
aan gaan: wanneer is iemand niet meer zelfredzaam en mag een professional voor
doorzetten om de juiste zorg te bieden aan kwetsbare kinderen en volwassenen.
Professionals moeten kunnen handelen als zij dat nodig achten en zich daarbij
gesteund voelen.
