Bewoners die met
verbetervoorstellen de gemeente bestoken vinden het CDA aan hun zijde. Het
gemeentebestuur dat deze voorstellen zonder duidelijk afwegingskader aan de raad
presenteert krijgt huiswerk mee. Dinsdagavond 7 april besprak de Zoetermeerse
gemeenteraad voorstellen om reservemiddelen in te zetten voor
wijkontwikkeling.
Enthousiast
CDA-Fractievoorzitter Klaasjan de Jong toont zich
enthousiast over bewoners die de gemeente met concrete verbeterplannen bestoken.
De kleinschalige kwaliteits-impulsen voor Meerzicht, Buytenwegh en
Segwaert zijn daarvan goede voorbeelden. Recent bezocht de
CDA-fractie de Perenboomgaard in Seghwaert. Wij maakten kennis met de inspreker
van deze avond, de heer Dekkers. Hij is de stuwende kracht achter het
bewoners-initiatief om de Perenboomgaard om te bouwen naar de ‘Hof van
Seghwaert’. Het CDA vindt dat vrijwilligersprojecten als deze model kunnen
staan voor nog veel meer buurt-initiatieven. De Jong doet een prikkelende oproep
aan alle Zoetermeerders om ook hun verbeterplannen te presenteren. De
voorbeelden van vanavond laten zien dat het kán in Zoetermeer.
‘Camel-nose’
Wanneer De Jong zijn blikveld verschuift van de bewoners
naar het college, dan is zijn beeld van de voorstellen radicaal
anders. Het bestedingsplan voor de doorontwikkeling van Stadsboerderij
Balijhoeve is een schoolvoorbeeld van impliciete besluitvorming. De
fractievoorzitter: ‘Het is een besluit met een zogenaamde ‘camel-nose’.
De neus van de kameel wordt getoond, de rest krijg je erbij.’ Met het te nemen
besluit wordt ingezet op verzelfstandiging van de Stadsboerderij, en het
mogelijk maken van fases 1 tot en met 3. Voor raadsleden ontbreekt ieder inzicht
in de aannames die aan deze verzelfstandiging ten grondslag liggen, en
de randvoorwaarden waaronder van deze verzelfstandiging sprake kan zijn, om nog
maar te zwijgen van een concreet beeld waar deze verzelfstandiging toe
leidt.
Willekeur
Naast het probleem van de ‘kamelenneus’ mist de
CDA-fractie in de bestedingsvoorstellen een integrale afweging. De voorliggende
projecten lijken willekeurig gekozen, en hetzelfde geldt voor de omvang van het
te besteden budget. Dit vinden wij een storende omissie. Zoals het gepresenteerd
wordt zijn de reservemiddelen voor wijkontwikkeling een goedgevulde ‘graaipot’
voor leuke dingen in de wijk. Toewijzing gebeurt onder het motto ‘wie het
eerst komt, die het eerst maalt’. Onduidelijk blijft waarom juist deze
projecten niet gedekt kunnen worden uit reguliere middelen. Inzicht in de
projecten die wél uit de reguliere middelen bekostigd worden ontbreekt. De zweem
van willekeur blijft de initiatieven omgeven.
