VNG-voorzitter Jorritsma wil niet dat samenwerkende gemeenten duurder uit zijn
Gemeenten die bepaalde taken gezamenlijk uitvoeren betalen meer btw aan het Rijk dan gemeenten die dezelfde taken in eigen beheer houden. Gemeenten zijn dus duurder uit als ze samenwerken, terwijl het Rijk juist wil dat gemeenten méér samenwerken. De VNG trekt opnieuw aan de bel bij de staatssecretaris van Financiën om dit probleem op te lossen.
De VNG heeft al meerdere malen aangekaart dat deze btw-nadelen de samenwerking tussen gemeenten belemmeren, maar na anderhalf jaar is er nog geen oplossing. Omdat het belangrijk is dat die er wel snel komt, heeft de VNG de materie voorgelegd aan een btw-expert en aan een hoogleraar belastingrecht. Zij concluderen beiden dat er mogelijkheden zijn om deze kostenpost voor gemeenten weg te nemen. De VNG dringt er daarom nogmaals bij het kabinet op aan om hier voortvarend mee aan de slag te gaan.
Gemeenten werken op allerlei terreinen met elkaar samen, zoals de decentralisaties op het gebied van werk, zorg en jeugd. Het moet niet zo zijn dat dit de gemeenten – en dus de belastingbetaler – onnodig geld kost. De VNG vraagt het kabinet om voor de Algemene Ledenvergadering van de VNG op 18 juni a.s. met een kostenneutrale oplossing te komen.
Tegenwind uit onverdachte hoek: die van de rijksoverheid.
Ik noem een aantal voorbeelden. Ten eerste: de btw-heffing bij gemeenten door het rijk. Deze brengt nu met zich mee dat gemeenten belasting moeten afdragen zodra zij met elkaar samenwerken in één ambtelijke organisatie. Boete op samenwerking dus. De btw-heffing geeft een extra kostenpost en extra administratieve rompslomp, terwijl gemeenten nu juist worden aangemoedigd, soms zelfs
verplicht om te gaan samenwerken. Geld wordt overgeheveld van de ene naar de andere overheid, compensatie blijft vooralsnog uit.
Het rijk wordt op deze manier rijker van de samenwerking door gemeenten, terwijl gemeenten juist proberen te bezuinigen.En dat nog afgezien van de 975 miljoen opschalingskorting die de gemeenten in de meerjarenramingen nog structureel boven het hoofd hangt. Ten tweede, en dit is principiëler: controle en verantwoording. Waar taken bij gemeenten worden gelegd, is het niet meer dan logisch dat dan ook de democratische controle daarop verschuift van het landelijke naar het gemeentelijke niveau. Daartoe zijn raadsleden verkozen, met hun wortels in de eigen gemeente!
(vng.nl)
Lees hier verder
