Jaarlijks worden in Nederland vele honderden ernstige misdrijven gepleegd met behulp van nepvuurwapens en speelgoedgeweren. Het gaat om overvallen, ontvoeringen, afpersing en bedreiging.
Twee per dag
Alleen al in 2008 werden door de politie 744 van deze zware misdaden met imitatiewapens geregistreerd: ruim twee per dag. Het werkelijke aantal ligt vrijwel zeker veel hoger, omdat slechts éénderde van de 25 politiekorpsen meewerken aan het bijhouden van deze gegevens.
Importverbod
Volgens de minister van Veiligheid & Justitie vormen de nepvuurwapens dan ook een serieus maatschappelijk probleem. Reden voor het ministerie om recent bij de Raad van State te pleiten voor een verbod om een dergelijk speelgoedwapen in Nederland te importeren.
Overgespoten
Het geschil betrof een zogeheten air-softwapen, een imitatiewapen waarmee plastic balletjes worden afgeschoten. In dit geval ging het een speeltuig van doorzichtig plastic dat qua vorm en afmetingen sprekend lijkt op een Walther P22 semi-automatisch pistool. Dat het wapen een andere kleur heeft dan een echte Walther P22 deed volgens het ministerie niet terzake omdat het speeltuig ‘gemakkelijk kan worden overgespoten’.
Gelijken
Juridisch gezien valt dit imitatiewapen ook volgens de Raad van State onder de Wet wapens en munitie. Die bepaalt dat ‘door de minister aangewezen voorwerpen die een ernstige bedreiging voor personen kunnen vormen of die zodanig op een wapen gelijken dat zij voor bedreiging of afdreiging geschikt zijn’ ook onder de wapenwet vallen. Met een beroep op bescherming van de openbare orde mag de invoer van dit soort wapens dan ook worden tegengehouden, aldus Justitie.
Natuurgetrouw
De Raad van State volgt de minister in zijn redenering en heeft in dit concrete geval de invoer van het speelgoedwapen dan ook verboden. Aannemelijk is gemaakt dat er een ‘werkelijke en voldoende ernstige bedreiging bestaat van een fundamenteel maatschappelijk belang, namelijk de bescherming van de openbare orde en veiligheid’, aldus de Raad van State. Het verbod geldt overigens alleen voor ‘natuurgetrouwe kopieën van echte vuurwapens en niet in algemene zin voor speelgoedwapens’, zo overweegt het college.
Grens
Waar de grens ligt tussen deze twee categorieën wordt uit de uitspraak niet duidelijk.
Hoeveel misdrijven er in 2009 en 2010 met speelgoedwapens – of zelfs met echte wapens - zijn gepleegd is niet bekend. Yme Joustra, voorzitter van het Landelijk Platform Vuurwapens: ‘We zijn gestopt met registreren omdat teveel korpsen niet meededen. Je denkt een beeld te geven, maar misschien is dat dan wel een heel vertekend beeld. De exacte cijfers kennen we dus niet, maar de impact van vuurwapens én nepvuurwapens is hoe dan ook groot. En de trend van 2008 rond die nepwapens is zeker niet naar beneden gebogen’.
Subjectief
Joustra erkent dat de grens zoals de wet die omschrijft tussen vuurwapen en nepvuurwapen een subjectieve is. ‘Het gaat er om of een gemiddelde burger zich bedreigd voelt als er zo’n nepwapen op hem wordt gericht. Dat is voor een commandant van de marechaussee weer anders dan voor een gemiddelde cassière of juwelier. Eigenlijk zou je zo’n wapen tijdens een rechtzaak eens op een rechter moeten richten en zeggen: ik eis vrijspraak. Als zo’n rechter dan schrikt, kun je zeggen dat het bedreigend overkwam. Maar of de wetgeving voldoende duidelijk is? Daar kan en mag ik momenteel geen uitspraken over doen’.
(BB)
donderdag 18 augustus 2011
Honderden misdrijven met nepvuurwapens
