DeScorpio's Column: Onnodig zakelijke mensen

Onnodig zakelijke mensen. Ik krijg er de bibbers van.

Zelf heb ik dagelijks veel telefonisch en e-mail contact met allerlei verschillende mensen.
Ik kan mij zeer goed aanpassen aan het niveau van mijn gesprekspartner, qua inhoud, maar ook qua taalgebruik.

Maar soms vind ik dat ik dat niet hoef. Soms vind ik dat ik gewoon mezelf kan zijn. Dat de situatie niet serieus genoeg is om de zakelijke blaaskaak uit te hangen.
Is mijn gesprekspartner op dat moment nog steeds onnodig zakelijk, verziekt dat goed mijn humeur.

Voorbeeld? Ok, doen we!

Na de jaarlijkse afrekening van mijn stookkosten moest ik een bedrag bij betalen. Dat is te begrijpen, omdat je soms nu eenmaal meer stookt dan vooraf gepland. Ik stuurde keurig een e-mail naar de desbetreffende instantie, waarin ik vroeg om een betaling in termijnen.  

Op die mail is nooit gereageerd door het bedrijf, herinneringen heb ik nooit ontvangen en zodoende ben ik het helemaal vergeten. Stom van me.
Gisteren trof ik een envelop in mijn brievenbus aan, afkomstig van een deurwaarder.

Ik scheurde de envelop open en explodeerde haast van woede. 70 euro extra kosten!? Terwijl zij degenen zijn die nooit op mij hebben gereageerd.

De volgende ochtend belde ik hen om te vragen hoe dit zo is gekomen.
Geloof het of niet, maar het arrogante stuk vreten aan de andere kant van de lijn wilde niet eens met mij praten. Ze zei dat het in handen van de deurwaarder was en dat ze mijn mail nooit heeft ontvangen.

Ja hoor, dacht ik, het is goed met je. Ik stuur soms wel 400 mailtjes per week. Ze komen allemaal aan, maar toevallig is dat ene mailtje nooit bij je aan gekomen? Sorry, maar zo goedgelovig ben ik niet. Ze zat me dus gewoon in de zeik te nemen.

De deurwaarder was gelukkig een stuk vriendelijker en bijzonder behulpzaam. De rekening is betaald en het probleem is opgelost.
Toch heb ik een zure smaak in m’n mond van de manier waarop het is gegaan. Ik voel me behandeld als de eerste de beste wanbetaler.

We wonen met z’n allen op dezelfde planeet. Meningsverschillen, zelfs ruzies, zijn te verwachten. Maar onnodig elkaar het bloed onder de nagels vandaan halen en expres dwars zitten, waarom moet dat nu?
We maken het elkaar zo verschrikkelijk moeilijk en creëren problemen waar die er helemaal niet waren. Waarom!? Omdat we uit het oog zijn verloren wat nu echt belangrijk is?

Of misschien zit ik er wel naast en is geld belangrijker geworden dan de normale interactie tussen twee mensen. Misschien ben ik naïef, te zacht, teveel gefocust op mensen en mensen-dingen. 

Misschien moet ik meer zijn zoals anderen. Over lijken gaan en alles doen om een slaatje te slaan uit andermans fouten en verdriet. Net zoals dat stomme bedrijf en die weinig sociaal onderlegde medewerker.

Ik hoop dat ze stikken in mijn geld.

Lou DeScorpio

Read More

DeScorpio's Column: Niets wat we doen gaat Romy en Savannah terugbrengen

We begrijpen allemaal waarom er na dit soort verschrikkelijke gebeurtenissen stille tochten plaatsvinden. Waarom er Facebook-acties komen waarin men zoveel mogelijk hartjes verzamelt (ofzo). Daders worden bedreigd, straffen zijn te laag. Nederland huilt en walgt collectief. We leven met z’n allen mee met de familie van de meisjes van 14 die vermoord zijn.
We zijn boos!

Maar er is niets dat we kunnen doen. Romy en Savannah zullen nooit weten hoe spannend het is om voor de eerste keer auto te rijden. Ze zullen nooit trouwen, kinderen krijgen, een hekel aan hun werkgever hebben of huilen op de begrafenis van hun eigen ouders. 
Een stelletje snotneuzen met gedragsproblemen hebben dat van de meisjes afgepakt. En ze hebben de meisjes van ons afgepakt.

Mijn dochter is 13. Ik ben niet snel bang, maar dit soort verhalen maken zelfs de stoerste papa angstig. Hoewel ik eigenlijk geen zorgen zou moeten hebben over mijn dochter Chemene, heb ik die toch. Ze weet hoe ze zichzelf moet verdedigen, we hebben uitvoerig gesproken over gevaren en oplossingen. Ik heb eerder medelijden met degene die haar probeert te grijpen, want ik denk dat ze niets van hem heel laat. 
Toch is die angst er.

Bij Chemene op school zit een meisje. Uit respect voor het meisje zullen we haar Emma noemen. Emma is deze week aangerand door een jongen. Omdat ik niets wil verpesten voor Emma zullen we de jongen ook maar een alias geven, al heb ik zijn volledig naam voor mezelf genoteerd.
We noemen hem Dick van Hameren. Dick van Hameren heeft dus een meisje van 13 aangerand.
Een knaapje van 13 die een meisje van 13 aanrand, zo kort na de gruwelverhalen over Romy en Savannah. 
Nou, bij iedere papa gaan er dan alarmbellen rinkelen.
Dick heeft tegen Emma gezegd dat ze het tegen niemand mag vertellen. Doet ze dat wel, dan zal hij haar wat aan doen.

Mijn dochter pikt dat soort shit dus niet en heeft Emma overgehaald om vandaag met haar mentor te gaan praten op school. Ik vind dat stoer. Ik ben trots op die meid. 
“Kijk je wel uit?”, zei de bezorgde papa in mij.
“Pff, tuurlijk!”, zei Chemene schamperend en heldhaftig. 

Toen ik haar vanmorgen een uur voor de aanvang van haar eerste les op school had afgezet, zodat zij en Emma met die mentor konden gaan praten, reed ik peinzend en bezorgd weg.
Wat nou als dat teringlijertje straks alsnog achter die meiden aan gaat? 
Hoofdschuddend tikte ik mezelf op de vingers.
We moeten ons in Nederland niet laten terroriseren door knaapjes die amper in de puberteit zitten.
We moeten het niet hebben van de stille tochten, de bedreigingen en het klagen en janken op Facebook.

Wat we moeten doen is collectief optreden tegen wandaden. Zo’n jongen heeft misschien hulp nodig. Of een pak op z’n donder van z’n vader. Of gewoon een wijze les van de schoolleiding. 
Hoe dan ook, afwachten tot Emma aan het rijtje van Romy en Savannah wordt toegevoegd is geen optie. 
Mijn dochter ondernam actie en deed daarmee wat wij allemaal zouden moeten doen in Nederland.
Goed op elkaar passen en optreden tegen potentiële boeven, die grenzen dreigen te overschrijden.

Niet achteraf straffen, niet bedreigen, niet in elkaar slaan.
Nee!
Gewoon aan de bel trekken VOORDAT er iets gebeurt. 
Potverdikkeme, wat ben ik trots! Chemene is mijn heldin en Dick en Emma gaan vast een prachtig leven tegemoet.

Read More

DeScorpio's Column: Opvoeding

Na een paar keer gehoord te hebben dat ik een slechte vader ben omdat ik mijn kinderen teveel vrij zou laten ben ik er maar eens op gaan letten.

Een aantal maanden van kritische zelfanalyse volgden. Ik ben tot de conclusie gekomen dat mensen wel heel snel negatieve dingen roepen over iemand anders. Ja, op Facebook zie je doorgaans alleen de leuke en grappige gebeurtenissen uit een leven.
Dat ik streng ben als een bord niet wordt leeg gegeten of iemand een brutale grote mond geeft, dat zet ik natuurlijk niet op een sociaal medium.

Ik laat kinderen niet bepaald vrij om zich te misdragen. Wel leg ik veel uit, laat ik hen nadenken over hun eigen acties en over de gevolgen er van en vraag ik regelmatig hun mening. Ik behandel mijn kindertjes als mensen. Nee, ik behandel hen niet als volwassenen, maar als mensen die nog veel moeten leren.

Het opvoedproces is in mijn ogen een reis van A naar B. Ze worden als baby geboren en moeten door hun ouders worden onderwezen en klaargestoomd voor het echte leven. Maar het echte leven begint niet pas op je 21ste. Het echte leven begint eigenlijk meteen al.
Tanden poetsen, handen wassen en billen afvegen, daar hoef je als papa heus na 7 jaar niet meer bij te helpen. Natuurlijk houd je in de gaten of dit soort dagelijkse karweitjes goed gebeuren, maar mijn dochter van bijna 14 heeft echt geen aansporing meer nodig om haar stinkbakkes met tandpasta en een borstel schoon te schrobben.

Er worden bij mij thuis veel vragen gesteld. Toen m’n dochter een jaar of 6 was vroeg ze waar kinderen vandaan komen. Dat heb ik haar verteld. Het is namelijk geen geheim. Mensen doen altijd net alsof seks iets vies is. Alsof kinderen daar niets over mogen weten. Maar dat is natuurlijk bullshit. Ja, kinderen zijn er te jong voor. Maar het is een natuurlijk proces wat steeds weer plaats vindt. Bij mensen, bij konijnen en bij vissen. Dat het zich in de details bij iedere diersoort een tikkeltje anders voltrekt, dat is niet belangrijk voor een kind. Mijn taalgebruik was destijds ook zorgvuldig afgestemd op de wereld van een 6-jarig aapje. Maar ik ga niet lopen liegen. Kinderen worden niet door de ooievaar gebracht en komen ook niet uit een krop sla of zo. Ik wil niet voor m’n 40ste opa zijn hoor!! In mijn ogen is het belangrijk om een goede voorlichting te geven en kinderen niet zelf op onderzoek uit te laten gaan. Dat mogen ze doen als ze er klaar voor zijn. En dan goed voorbereid.

Eén van de kinderen zat te vertellen dat hem was geadviseerd  om zijn boosheid altijd te onderdrukken. Boosheid was niet okay, zeiden die stomme volwassenen tegen hem. Maar hoe onderdruk je boosheid? Nou, daar hadden die bananenplukkers wel een oplossing voor. Als je boos bent zet je je vingernagels in de muis van je hand en duw je tot de pijn je boosheid wegneemt.

WAT!? Zelfpijniging om een doodgewone emotie als boosheid te onderdrukken? Waarom zou je zoiets aan een kind leren? Zijn er niet genoeg mensen op de wereld die automutileren? Zijn er niet genoeg kinderen die zichzelf kwaad doen omdat ze zich geen raad weten met emoties!?

Emoties zijn belangrijk en de uiting ervan ook. Als je verdriet hebt moet je huilen. Als je plezier hebt moet je lachen. Boosheid onderdruk je niet. Je gaat ook niet als een barbaar meteen slaan of schoppen, maar je praat erover. Natuurlijk mag je best boos zijn als je het gevoel hebt dat jou onrecht wordt aangedaan. Gebruik een gezonde uitlaatklep. Als je het niet met je woorden kunt, dan doe je het met muziek, sport, kunst of wat dan ook. Maar slaan is dom en zelfpijniging is achterlijk.

Belangrijke beslissingen, regels en de manier waarop wij dingen doen bij ons thuis worden niet door kinderen gemaakt. Dat is inderdaad de taak van een ouder. Maar ieder regeltje, elke gewoonte, alle gebeurtenissen worden door mij uitgelegd. Kinderen moeten begrijpen wáárom ze iedere avond en ochtend hun tanden moeten poetsen. Dat leg ik uit.
Kinderen moeten begrijpen waarom ze hun bord moeten leeg eten en zich niet moeten volproppen met snoep. Dat leg ik uit.
Kinderen moeten begrijpen waarom papa’s en mama’s boos worden als zij bepaalde stoute dingen doen. Dat leg ik uit.

Het resultaat is twee relatief zelfstandige aapjes met een eigen mening, veel humor, een eigen identiteit en een diepgeworteld respect voor die papa en mama (want de mama en ik zitten op één lijn!) die hen zoveel respect tonen. Want daar gaat het om. Kinderen verdienen ook respect.

Een korte observatie van ‘andermans kinderen’ geeft mij de bevestiging dat ik het helemaal niet zo slecht doe. Vloeken, ongehoorzaam gedrag, het citeren van teksten uit muziek die helemaal niet voor kinderoren is bestemd. Gewelddadige ideeën en brutale grote bekken tegen hun opvoeders.
Dezelfde opvoeders die mij en mijn vriendin vertellen hoe wij onze kinderen zouden moeten opvoeden.

Misschien moeten we allemaal eens naar ons eigen leven gaan kijken, in tegenstelling tot de onophoudelijke bekritisering van de gewoontes en levensstijl  van iemand anders.
Mijn eerder genoemde kritische zelfanalyse heeft me weldegelijk anders laten denken over een aantal zaken. En ja, ik heb mijn ‘opvoedplan’ enigszins bijgesteld. Maar niet rigoureus. Verre van!
Ik ben trots op die kinderen en hoe ze in het leven staan. Er zit in die kleine koppies al enorm veel wijsheid en zelfredzaamheid.

Dat is geen borstklopperij, want ik ben niet de enige opvoeder die zich met hun leventjes bemoeit. Maar ik sta wel voor 100% achter de manier waarop ik dat doe.

Lou DeScorpio

Read More

DeScorpio's Column: Herhaling, Herhaling, Herhaling en Herhaling

“Nog een keer! Nog een keer!”, brabbelen de Teletubbies na het filmpje.
Nog een keer!? Waarom!? We hebben het net gezien!
En ja hoor, hetzelfde klote filmpje speelt nog een keer af. Kleine kinderen vinden het nog schitterend ook!

Vroeger paste ik wel eens op mijn nichtje. Het was in de tijd dat de Kleine Zeemeermin nét uit was op VHS. Mijn nichtje kon amper lullen, maar had de tekenfilm al zo Godsgruwelijk vaak gezien dat ze alle gesproken tekst zat mee te brabbelen. Twee weken later paste ik weer op haar en huppetee! Weer die tekenfilm…
Herhaling, de sleutel tot succes.
Kinderen vinden het fijn om steeds weer hetzelfde te zien.

Maar wacht eens…
Volwassenen zijn geen haar beter!
Luisterend naar de radio in de auto wordt je om de oren geslagen met repetitieve popmuziek. Hetzelfde kutrefreintje gewoon 15 keer in één nummer. Niet omdat het nummer daar  beter van wordt, maar omdat het dan bij de eerste keer luisteren al in je hoofd blijft plakken.
Muziek wordt in dit geval niet geschreven en opgenomen om iets moois te maken, maar om poen te verdienen.

Commerciële  bende die gedraaid wordt op bijna alle radiostations. Omdat het goed is? Welnee.
Als radio DJ’s zouden mogen draaien wat ze goed vinden, of waar het publiek om zou vragen, zou er heel andere muziek worden gedraaid.

Een bewijs daarvan is de top 1000 aller tijden. Daar staat allemaal muziek in waar mensen op hebben gestemd. Radioluisteraars die dag in dag uit naar die repetitieve troep luisteren, kiezen één keer per jaar plotseling voor heel andere muziek.

Het refrein in ‘Africa’ van Toto wordt slechts 2 keer herhaald en de tekst van dat refrein gaat zo:

It’s gonna take a lot to drag me away from you
There’s nothing that a hundred men or more could ever do
I bless the rains down in Africa
Gonna take some time to do the things we never had

Woorden worden niet eindeloos herhaald en het liedje vertelt daadwerkelijk een verhaal.
Toch staat dit nummer steevast in de top 1000 aller tijden en wordt het beschouwd als een tijdloze hit. Nog betere voorbeelden zijn ‘Bohemian Rhapsody’ van Queen en ‘November  Rain’ van Guns n’ Roses. Dat zijn nummers waar niet eens een refrein in zit en toch in veel favorieten lijstjes te vinden zijn.

Waar zit wel veel herhaling  in, maar kan kwalitatief niet tippen aan de bovenstaande  liedjes?
Een korte lijst van nummers waaraan ik mij persoonlijk erg kan storen.
(Het beluisteren van de muziek voor het schrijven van dit stukje tekst was een bittere hel en de liedjes denderen nog steeds door in mijn onderbewustzijn.)

Taylor Swift – Shake it off (play, play, play, hate, hate, hate, etcetera, de melodie van de coupletten is dodelijk saai en fantasieloos, luister naar de laatste 40 seconden en je begrijpt meteen wat ik bedoel. Ik zal voor het gemak maar even niet beginnen te klagen over de productie, die alle bezieling die er nog in het nummer zat heeft verwoest.)

Carly Rae Jepsen – Call me Maybe – Weer van die voorspelbare, voorgekauwde zanglijntjes. Slim verzonnen, maar bloed irritant!

Eiffel 65 – Blue (Da Ba Dee) – (Moet ik het nog uitleggen?)

Smaken verschillen natuurlijk! Maar wat zou er gebeuren als radiozenders andere muziek door onze collectieve strot zouden proppen? Wat zou er gebeuren als we onze kinderen naar goeie muziek laten luisteren in plaats van die Tsjoe tsjoe Wa shit? Misschien hebben we dan over 20 jaar een hele nieuwe, verse muziek scene in Nederland!

https://www.youtube.com/watch?v=XveIiC22DYI

Read More

DeScorpio's Column: " Wat zijn jullie goed zeg!, maar wel te duur voor ons.”

Shagging Ponies, mijn bandje, is in de afgelopen jaren vertegenwoordigd door verschillende managers, boekers en bureaus. Over sommigen waren wij dik tevreden en over de anderen iets minder. Soms klikt het nu eenmaal, terwijl het in de overige gevallen misschien geen goede combinatie blijkt te zijn. Geen probleem, want soms moet je dingen uitproberen om erachter te komen wat voor jou of voor jouw bedrijf of band werkt.

Soms moet je op je bek gaan, zodat je er iets van leert.

In de periodes dat wij onze boekingen zelf deden, hoorden we vaak: “Jullie zijn te duur voor ons.”

Soms gingen we dan tegen een gereduceerd tarief toch spelen, maar daar was wel een goede reden voor nodig. Zoals veel publiek op bijvoorbeeld een festival, betaling in natura (wij hebben wel eens gespeeld voor studiotijd, drukwerk of zelfs slaapplekken in het buitenland) of het creëren van goodwill. 

Meestal, echter, speelden wij voor een redelijke gage. Van dit geld betaalden wij immers benzine, repetitieruimte, studiotijd, snaren, batterijen, confetti-kanonnen, drukwerk, bandkledij, de bandbus (of ander vervoer), reparaties aan instrumenten, oppas voor kindertjes en eten onderweg.

Daarnaast moet je natuurlijk iets overhouden na het 15 uur van huis zijn, 3 uur optreden, reizen, wachten, opbouwen, wachten, afbouwen en alle andere ellende die er bij komt kijken.
Enfin, iedereen die wel eens iets heeft ondernomen begrijpt dat niets voor niets is.

Wat wij ook vaak hoorden, maar dan ná een optreden en meestal van toeschouwers uit het publiek, was dit:
“Wow! Jullie waren de beste band die ik hier ooit heb gezien.”

“Wat zijn jullie goed zeg!”

“Jullie show is echt te gek!”

…En meer van dit soort complimenten.

Los van het feit dat complimenten een enorme drijfveer zijn om door te gaan, waren het voor ons steeds tekenen dat we op de goede weg waren. We waren dan misschien duurder dan andere bands in het genre, we gaven er ook iets voor terug. Namelijk een avondvullende show met veel entertainment. 

Mijn enorme onzekerheid heeft er altijd voor gezorgd dat ik aan mezelf bleef twijfelen, ondanks de herboekingen, complimenten en steeds terugkerende ‘fans’. Ik vergelijk mij niet snel met iemand met wie ik op hetzelfde niveau zit, maar probeer mij te spiegelen aan mijn eigen helden.
Hoe vaak ik ook hoorde dat mensen mij een goede zanger vonden, ik bleef maar denken: ‘Ja maar Sebastian Bach (Niet de componist, maar de zanger), Freddie Mercury en Steve Walsh zijn zoveel beter. Ik bak er niets van.’

Sinds Shagging Ponies besloten heeft een langdurige vakantie in te lassen, bezoek ik meer andere bands in kroegen, zaaltjes en op festivals. 

Ik zie drummers die versnellen of verlangzamen en dus geen maat kunnen houden, gitaristen die niet horen dat hun eigen gitaar ontstemd is, zangers die vals zingen, bassisten die denken dat ze Flea zijn en daardoor voortdurend steekjes laten vallen en hele bands die nauwelijks op elkaar zijn ingespeeld.

Plotseling begreep ik waarom er steeds zo euforisch en enthousiast werd gereageerd op mijn band. Wij hebben ons gek gerepeteerd, staken tijd en energie in show en presentatie, maakten grappen tijdens de set, dachten na over hoe we op een publiek overkwamen, deden aan promotie zodat we volle zalen hadden, hadden door de routine flink wat podiumervaring en waren steeds bezig met lol maken.
De bands die ik zag spelen hadden zich nauwelijks voorbereid en deden maar wat op het podium.

Ik begrijp dat een boeker of zaaleigenaar liever een band laat spelen die maar 5 tientjes kost dan een arrogant collectief met grote bekken en veel te veel sex-appeal die meteen om 800 euro vragen.
Maar ja… Goedkoop is duurkoop.

De band van 800 euro speelt je bezoekers niet weg. De band van 800 euro zorgt er voor dat mensen de zaterdagavond erop denken: “Zullen we kijken of er weer zo’n leuk bandje in de kroeg speelt?”. De band van 800 euro trekt nieuw publiek naar je onderneming. De band van 800 euro zegt na 45 minuten niet: “Zo, dit was alles wat we kunnen spelen. Fijne avond!”

Zoals ik al zei: Soms moet je op je bek gaan, zodat je er iets van leert.
Dat geldt voor muzikanten, boekers…. Voor iedereen die ergens beter in wil worden!
Tegen de muzikanten in Nederland die steeds te horen krijgen dat ze te duur zijn, wil ik zeggen: “Geloof in jezelf en laat je niet van de wijs brengen door geldwolven, onervaren boekers en kortzichtige ondernemers!”

Lou DeScorpio

Read More

DeScorpio's Column: Rivaliteit

Rivaliteit heb ik altijd stom gevonden. Nou, dat zeg ik verkeerd. Ik heb niets tegen eerlijke rivaliteit. Sprinters Usain Bolt en Andre De Grasse hebben een hele gezonde drive om beter te zijn dan elkaar. Datzelfde kan gelden voor allerlei individuele sporters, sportteams en natuurlijk ook commerciele bedrijven. Je kunt ook een rivaal in de liefde hebben. Een rivaal is eigenlijk iemand die hetzelfde wil als jij en die op de één of andere manier een bedreiging voor jou en je doel is. En dat spoort je dan als het goed is aan om jezelf beter te maken.
Nee, ik heb het verkeerd gezegd.
Waar ik een hekel aan heb, dat is vijandschap. Ongezonde rivaliteit die nergens op slaat en zich op de verkeerde manier uit.

Ajax en Feyenoord.

Ajax en Feyenoord strijden samen met PSV en als we het heel positief bekijken nog een aantal andere clubs jaarlijks om de landstitel. FC Twente en AZ mochten er even aan snuffelen en in vroeger tijden waren ook clubs als Sparta en Willem II succesvol. Maar tegenwoordig gaat het vooral tussen de ‘traditionele top 3’. Feyenoord heeft de schaal voor het laatst in 1999 gewonnen en dat is voor veel voetballiefhebbers een bron van frustratie. Dat kan. Maar de enige manier om de landstitel te pakken is door gewoon beter te voetballen en met de druk om te gaan. Wat absoluut NIET helpt is elkaar voor rotte vis (of Jood of Kakkerlak) uitmaken, elkaar de hersenen inbeuken en je als kleine kinderen gedragen. Geniet van de gezonde rivaliteit, van de sport en van je hobby. Helaas is dat een utopie, want hoewel de zogenaamde hooligans de laatste jaren wat minder ophef veroorzaken dan vroeger, blijft men zich nog steeds negatief uiten over de tegenpartij. Als verwende kinderen, in plaats van supporters.

Pepsi en Coca Cola.

Sommige mensen hebben een voorkeur voor de ene smaak, sommigen voor de andere smaak. Moeten we daar echt over gaan discussieren? En moet dat echt op zo’n vijandige manier? Het zijn twee commerciële bedrijven die hun zaakjes goed voor elkaar hebben. We zouden ons niet zo moeten laten beinvloeden door reclame en gewoon drinken wat we lekker vinden.

Marvel en DC comics.

Twee uitgeverijen die bovendien een uitstekende zakelijke relatie met elkaar hebben. Door middel van ‘crossovers’ worden karakters van beide bedrijven samen in verhalen neer gezet. Zo verdienen beide uitgeverijen bakken met geld. Naast stripboekjes worden de bedrijfsstempels ook gedrukt op films, tekenfilms, dekbedovertrekken, broodtrommels, T-shirts, videospelletjes, iPhone-hoesjes en tandenborstels. Kortom: Commerciele bedrijven die geniale marketing-afdelingen hebben. Het zijn de onnadenkende lezertjes en filmkijkers die op sociale media en in het echt belachelijk gedrag vertonen. Als kinderen op een schoolplein zeggen ze dat de ene beter is dan de andere en dat de andere kapot moet. Denk nou even na voor je dit soort belachelijke opmerkingen maakt.

Apple en Android.

Heb je liever een Samsung smartphone dan een iPhone? Prima, dat is jouw keuze. Maar waarom moet je een ander merk dan afzeiken? Veel gebruikers van het ene merk hebben nog nooit het andere merk geprobeerd. Vreemd dat ze er dan wel zo’n duidelijke mening over hebben.

Star Wars en Star Trek.

Acteurs die een vooraf geschreven script hebben ingestudeerd en gefilmd worden terwijl ze hun tekst zo overtuigend mogelijk zeggen. Meer is er niet aan.
Sommige mensen vinden Star Trek leuker, maar moet dat de andere films dan maar uitsluiten?
Belachelijk en kinderachtig. Als ik zou moeten kiezen, kies ik voor Star Wars.
Da’s tenminste echt gebeurd…

Rolling Stones en Beatles.

Ik vind ze allebei goed.
Moet een muziekliefhebber 1 band kiezen? Mag hij niet naar andere muziek luisteren?
Dat de bands rivalen zijn zou ik me nog voor kunnen stellen, maar zelfs dat vind ik raar.

Met Shagging Ponies hebben wij voor ons gevoel nooit rivalen gehad. We waren gewoon muziek aan het maken, zoveel mogelijk live, zodat we onze ‘kunst’ aan anderen konden laten horen. We namen andere bands mee als show opener omdat we het leuk vonden, als publieksopwarmer of soms gewoon als vriendendienst. Dat er andere bands waren die ons als concurrenten zagen, tja… Daar kunnen wij weinig aan doen.
Wel hebben wij bands live gezien waarvan we dachten: ‘WOW! Deze gasten zijn veel beter dan wij!’

Het gevolg was dat wij beter ons best gingen doen. We moesten van onszelf strakker worden, onze show moest spannender.
Dat is een positief gevolg van rivaliteit.
Maar de andere band afkraken en afzeiken? Nergens voor nodig…


Lou DeScorpio

Read More

DeScorpio's Column: De overbuurman rookte een sigaret

Hij deed dat buiten, in z’n voortuin. Misschien omdat hij de stank van sigaretten niet in zijn huis wilde hebben. Of misschien deed hij het in de tuin omdat zijn vrouw en kinderen de stank van sigaretten niet in hun huis wilden hebben.

Hoewel ik geen psycholoog of detective ben, trok ik mijn conclusies aan de hand van zijn gezichtsuitdrukking. Op z’n Rotterdams gezegd had hij een chagrijnige  teringkop, terwijl hij daar in de lentezon stond te genieten van zijn kankerverwekkende vergifje…. Umm, ik bedoel: Sigaret.

Vroeger rookte ik zelf ook en ik weet hoe verschrikkelijk lekker het is. Ja, ik mis het ook wel. Stoppen met roken was één van de moeilijkste dingen die ik ooit deed en beginnen met roken één van de domste. Maar dat het kankerverwekkend is en dat het vergif is, dat weet iedereen. Ook de rokers die het maar blijven ontkennen. Ze weten het, maar het kan ze niets schelen. Tegelijkertijd leven we in een land waar het woord ‘kanker’ op zich al uit den boze is. Mensen zeggen dan: “Hij is overleden aan K.”, en steken weer een sigaretje op…
Dooddoeners zoals ‘Er is zoveel slecht voor je’ of ‘Het is toch mijn lichaam?’ vliegen ons rond de oren.

Toch heeft de grootschalige anti-rook campagne die we lang geleden collectief in gang hebben gezet zijn vruchten afgeworpen.
Roken is veel minder populair dan vroeger, vooral onder jongeren.

Aan het gezicht van de buurman te zien zag hij het roken ook niet meer zo zitten. De pijn in z’n longen baarde hem de meeste zorgen, kon ik mij zo voorstellen. Steeds wanneer hij wat gelige troep ophoestte en het tussen de hortensia’s van zijn vrouw uit rochelde, zag ik hem wat in elkaar krimpen van de pijn. Zijn gele tanden had hij lang geleden geaccepteerd en hij dacht niet eens na over hoe mooi wit ze hadden kunnen zijn. Dat zijn kleding stonk, dat rook hij zelf eigenlijk niet. Maar z’n vrouw en kinderen klaagden er dagelijks over.
Ik zag aan zijn gezicht dat hij erover nadacht.

Stoppen.
Geld overhouden aan het eind van de maand. Misschien eindelijk geld hebben voor een nieuwe auto.
De buurman keek om zich heen, naar zijn tuin, naar de zon die achter de wolken verdween.
Hij keek naar mij. Met een vriendelijke knik groette ik hem. Hij stak zijn vinger op.
Ik nam een slokje van mijn blikje Monster.
“Dat spul is slecht voor je, man!”, riep de overbuurman.
“Niet zo slecht als die sigaret die je rookt.”, grijnsde ik.
“Ik heb vanavond geen hartkloppingen als ik in bed lig.”, probeerde hij te winnen.
“Liever hartkloppingen dan longkanker.”, antwoordde ik grimmig.

Het was een bittere realisatie voor de buurman. Maar eigenlijk wist hij het al. Waar was hij mee bezig? Hij was zijn lichaam aan het kapot maken. Net als ik, met m’n energiedrankjes, maar mijn lever stond niet ter discussie. Zijn gezondheid holde achteruit.
Hij keek naar z’n half opgerookte sigaret. Daarna naar mij.
Met een diepe zucht piekte hij de sigaret door de lucht en de peuk verdween in een rioolput.
Zo’n bruine.
De buurman knikte naar me. Hij was zojuist gestopt.
Had ik toch nog een goede daad gedaan, met m’n betweterige geouwehoer.

Lou DeScorpio

Read More

DeScorpio's Column: Stoppen met roken

Ik ben in Maart 2013 gestopt met roken. Dat is dus deze maand al vier jaar geleden.
Het was moeilijk, maar dan vooral voor de mensen in m’n omgeving. Mijn vader zei zelfs op een goed moment tegen me: “Ga alsjeblíeft een pakje sigaretten halen!”
Van nature ben ik een opgefokt standje. Snel op de kast, veel temperament. Altijd m’n weerwoord klaar en in staat om vurig te beargumenteren waarom ik gelijk heb.

Temperamentvolle mensen hebben ook wel eens ongelijk. In dat geval geef ik het eerlijk toe en bied ik zo nodig mijn excuses aan. Als je net gestopt bent met roken, krijg je dat niet voor elkaar. Dan is alles ruzie, blaffen en onophoudelijk door discussiëren over irrelevante zaken. Mijn vader was daar, zelfs met zijn engelengeduld, al snel klaar mee.

Maar ik ben níet weer gaan roken. Ik hield het vol en werd langzaam maar zeker kalmer en gezelliger. Wel ben ik begonnen met het drinken van alcohol. Dat deed ik helemaal niet toen ik nog rookte. Verslavingsgevoelig als ik ben probeerde ik dus het ene kwaad met het andere te bestrijden.Het alternatief was een intens verdrietig gevoel om het missen van mijn dochter.
Te zwak om daar mee om te leren gaan zocht ik  troost op de verkeerde plek.

Mijn alcoholgebruik was hevig genoeg om bij mezelf te rade te gaan. ‘Waarom doe ik dit?’
In Januari 2017 ben ik gestopt met drinken en heb het sporten weer opgepakt. Op foto’s van Shagging Ponies zag ik mezelf steeds dikker en vormlozer worden. Dat kon mijn narcistische, ijdele, opgeblazen ego niet aan. In een maand of 2 ben ik heel wat kilo’s kwijt geraakt, zonder daarvoor te moeten stoppen met slagroomtaart en shoarma eten. Alleen geen alcohol meer en wat lichaamsbeweging. Lichaamsbeweging die hard nodig was, aangezien we geen live shows meer spelen met de Ponies. Iedereen die de band ooit live heeft gezien begrijpt dat ik heel wat energie verbrandde op het podium.

Vandaag voel ik me gezond. Geen sigaretten, geen alcohol, geen drugs, maar ook geen stress. Ik heb geen kort lontje meer, maar ga discussie niet uit de weg. Het zijn alleen veel kalmere woordenwisselingen en mijn beargumentering is er een stuk zuiverder op geworden.
De ironie van alles is dat je pas gaat realiseren wat voor lul je al die tijd was als je een paar stapjes verder bent. Nu pas merk ik hoe hard sigaretten stinken, hoe vervelend dronken mensen zijn.

Maar boven alles erger ik me aan mensen die vurig discussiëren en over de argumenten van anderen heen walsen. Toch begrijp ik het, omdat ik zelf ook altijd zo’n opgewonden standje ben geweest.

Ik ben trots en opgelucht dat ik geen zwakkeling meer ben.
De sigaretten en alcohol mis ik niet eens.
Nee, ik heb de ‘leegte’ niet opgevuld met iets anders. Er is maar één ding veranderd waardoor ik sterker in mijn schoenen sta.
Mijn voortdurende verdriet is verdwenen.
Ik zie mijn dochter iedere dag en weet dat het goed met haar gaat.
Nu pas begrijp ik hoe het is om gelukkig te zijn.

Lou DeScorpio

Read More